Je kunt over de hele wereld kritiek hebben, maar het enige stukje van de wereld wat je zelf voor 100% kunt veranderen ben je zelf.

Zondagmiddag wandelde ik met mijn voorganger in het bos. Terwijl we praten over de kerk, hoor ik mezelf kritische kanttekeningen maken over verschillende dingen in de gemeente.

’s Avonds keek ik op TV naar een programma van Paul Rosenmöller over extreme corruptie in EU-landen als Roemenië en Bulgarije. Toen Rosenmöller aan verschillende mensen vroeg hoe dit probleem het beste opgelost kan worden, antwoorden ze: “Het ligt aan onze leiders”, of: “Het komt door het communisme van vroeger”. Iedereen in het programma gaf iets of iemand anders de schuld van het probleem.

Dit alles was voor mij als een enorme spiegel. Ik zie om me heen een hele hoop mis gaan, maar durf ik toe te geven dat ik misschien net zo hard meewerk aan het probleem. Moet ik niet eerst zelf schuld bekennen en dan hopen op een revolutie?

Pas als ik de balk uit mijn oog heb gehaald zal ik beginnen aan de splinter van anderen. Tot die tijd moet ik misschien maar stil blijven.

Zangles, Voetbal, Banddynamiek, Gebed, Coaching, Knippen en Plakken, Spaghetti Koken, Knielen, Springen, Koffie Drinken, Dansen.. we hebben het allemaal gedaan. Worship Journey weekend 1 [over en sluiten].

Eenmaal thuis ontdekte ik dat ik mijn portemonnee niet op de daarvoor bestemde plek aantrof en begon me gelijk een beetje zorgen te maken. Ik had hem toch echt in mijn jaszak gestopt.

Aangezien tijdens de fietstocht mijn ketting was losgeraakt, vermoedde ik dat deze rond die plek op straat zou liggen. Toen ik een uur lang in het donker naar mijn verloren schaapje had gezocht, gaf ik het op. Zo belangrijk is geld natuurlijk ook niet.

De volgende dag besloot ik na schooltijd mijn bankpas te laten blokkeren. Niet dat ik veel geld heb, maar dat hoort nu eenmaal, dat blokkeren. Toch zij iets in mij dat ik nog even moest wachten, dus liep ik de bank voorbij en ging ik naar huis.

Nog diezelfde middag kreeg ik een telefoontje van mijn moeder die de vinder van mijn portemonnee via een ander nummer aan de lijn had gekregen. Of ik hem even wil bellen.

Zo kwam het dat ik minder dan 1 dag mijn portemonnee weer terug had.

Speciaal voor jullie heb ik even wat Ywam jargon opgezocht – soms vraag ik me af of ze niet beter een woordenboek kunnen schrijven met TLA’s (three letter acronym’s). Na DTS, SOW en SBS, nu PTL:

Praise the Lord!

Via Wikipedia

Op dit punt moet ik je vertellen dat Job studeert aan de popacademie. En Chris is net zo’n muziekjunkie. Allebei briljante muzikanten dus. In vergelijking met hen zou ik mijzelf ten minste omschrijven als ’straight forward’ muzikant. Uitermate ongeschikt voor Jazz dus.

Goed, aangezien ik de boel moest coördineren belde ik een paar uur voor het feestje begon de bovenstaande jongens op. Gelukkig konden ze wel komen en Chris had zelfs wat ideeën om te spelen. We hadden uiteindelijk een half uur om op te bouwen, door  problemen met vervoer, en voordat we het wisten stond de hele zaal vol met mensen! Daar zaten we dan…

Om een lang verhaal kort te maken: we hebben de hele avond geïmproviseerd op allerlei blues en jazz schema’s met hints naar liedjes die we vaag nog kenden. De reacties waren werkelijk verbazingwekkend: Sommigen kwamen laaiend enthousiast naar ons toe met opmerkingen als “Dit liedje ken ik! Welke is dit!”. Sommigen beweerden dat ze wel vijf liedjes van Anouk hadden gehoord. Anderen hoorde ik over Norah Jones.

Oh, en er waren ook een stel broeders die blijkbaar geen live-muziek gewend zijn: “Kan het wat zachter?”. Of mensen die zonder toestemming of wat dan ook ineens de geluidstafel gingen draaien… Ik trok het slecht!

Uiteindelijk was het een mooie avond. De bluesschema’s komen m’n but uit na 3 uur lang knallen, maar m’n drumskills zijn er zeker op vooruit gegaan. Samen met het gratis drinken (geen alcohol voor mij dit keer) was het het wel waard. Op naar de volgende gig? (kerstgala?)

Zelfs als je naar de Evangelische Gemeente gaat betwijfel ik het of je ooit serieus ‘het Loofblad’ hebt gelezen (ik niet in ieder geval). Bij deze dus een reden om wel een keer te lezen!

Tot ziens!

Vraag: Wat is de meest inefficiënte manier van reizen?
Antwoord: Kruipen!
Vraag: Err, ja.. en wat komt daarna?
Antwoord: EUROLINES!

In zeventien uur zou je ook naar Singapore kunnen vliegen. Of naar de States (en terug). Maar nee, ik heb serieus 17 uur gedaan over m’n tripje Kopenhagen-Nunspeet. Dit komt ook omdat de NS geen treinen verzorgt om kwart over vijf ’s ochtends (welk chap heeft dan ook dat reisschema verzonnen!!). Nu mocht ik dus niet minder dan drie uur wachten op Utrecht Centraal. Helemaal mijn plek natuurlijk; lekker uitrusten op een solide stalen bankje.

De heenreis was daarintegen heel aangenaam. 1 woord: airco. Airco saved our lives. En Bill Hybels, want die gaf ons wat stof om over te praten. Mocht je ooit een keer uitgenodigd worden om met Mitzi mee te rijden waar dan ook heen.. doen. Het is die paar tientjes brandstof wel waard. Inspiratie voor minstends drie jaar.

We verwachtte om 9 uur aan te komen, maar dit bleek een nogal naïeve schatting te zijn. Half twaalf kwam meer in de buurt. Ik heb drie dagen gehangen bij familie Lundager (spreek uit: lunèar, of zoiets). Erg leuk en gezellig. Woensdagavond met de bus naar Roskilde. Eigenlijk was het een groot logeerfeest.

Helaas hebben we geen hottub foto’s gemaakt. Wel wat foto’s van ons bezoekje aan het strand en van mitzi’s feestje.

Buckle up, baby let’s hit the road!

Vandaag heb ik de eer met Mitzi mee te rijden naar Denemarken. We vertrekken waarschijnlijk een beetje laat, dus ook vandaag zal ik (net als vorig jaar) in het donker dit schiereiland binnenrijden. Gelukkig heb ik nu wat meer tijd en aandacht voor dit land, want, in tegenstelling tot de vorige keer, ben ik vandaag niet op doorreis naar Zweden.

Nee, Zweden heeft genoeg aandacht gehad dit jaar, nu is Denemarken aan de beurt. Eerst het noorden, dan het oosten. Drie dagen elk. Dit maal gaat m’n digicam mee, dus m’n Pentax blijft even thuis. Maar eenmaal terug in Nederland hebben zijn de analoge foto’s uit Engeland ook klaar. Ik hoop dat die blog-waardig zijn!

Ik overweeg ook wat meer serieuzer leesvoer aan te bieden, maar dat kost gewoonlijk wat meer tijd om te schrijven. De kunst is dan vooral om het cheesyness gehalte laag te houden en niet te vervallen in ingewikkeld charismatisch jargon (wie weet wat ‘realm’ betekent?). Ik als natuurkundige zal allicht in staat zijn de juiste formule te vinden. Of misschien schrijf ik ooit nog wel een boek. Nou, stof om overna te denken terwijl ik in Denemarken ben. Verwacht iets moois!