the color city

Blameshifting

Je kunt over de hele wereld kritiek hebben, maar het enige stukje van de wereld wat je zelf voor 100% kunt veranderen ben je zelf.

Zondagmiddag wandelde ik met mijn voorganger in het bos. Terwijl we praten over de kerk, hoor ik mezelf kritische kanttekeningen maken over verschillende dingen in de gemeente.

’s Avonds keek ik op TV naar een programma van Paul Rosenmöller over extreme corruptie in EU-landen als Roemenië en Bulgarije. Toen Rosenmöller aan verschillende mensen vroeg hoe dit probleem het beste opgelost kan worden, antwoorden ze: “Het ligt aan onze leiders”, of: “Het komt door het communisme van vroeger”. Iedereen in het programma gaf iets of iemand anders de schuld van het probleem.

Dit alles was voor mij als een enorme spiegel. Ik zie om me heen een hele hoop mis gaan, maar durf ik toe te geven dat ik misschien net zo hard meewerk aan het probleem. Moet ik niet eerst zelf schuld bekennen en dan hopen op een revolutie?

Pas als ik de balk uit mijn oog heb gehaald zal ik beginnen aan de splinter van anderen. Tot die tijd moet ik misschien maar stil blijven.