Een van de dingen die ik op de Letlandreis heb geleerd: God is geen Amerikaan en ook geen Europeaan. Hij is de God van elke cultuur. Hij gaat overal dwars doorheen.
Scott Bowler in een artikel getiteld “A time of opportunity“:
There is a tendency, especially in an age when the world is perceived to be shrinking into a global neighbourhood, to adopt a ‘one size fits all’ approach to church that neglects to pay respect to the local culture. A friend who pastors a church in Belgrade said, “church, no matter what model of church, is too alien for the people here [in Belgrade] to accept”. What he brought to us wasn’t a negative comment designed to discourage but an observation which challenges. In Belgrade they must discover a way of being church which takes into account the background and cultural identity of the people there. A standard ‘out-of-the-box’ approach to church simply does not work.
Iets in mij wil op zoek naar echtheid. Ben ik trouw aan mijn cultuur in de manier waarop ik muziek maak? Of kopieer ik zo maar wat? Zijn wil in de manier waarop we samenkomen trouw aan onze cultuur? Of leven we voor buitenstaanders op een onbereikbaar eiland met onze eigen taal en onze eigen stijl?
Laat alsjeblieft je reactie achter. Ik ben benieuwd wat je gedachten zijn. Hoe ervaar jij kerk? Als een cultuurschok of durf jij wel vrienden mee te nemen? En christelijke muziek / tv / andere media: ervaar je het als relevant voor jouw wereld?
ik denk dat cultuur soms dingen van God krom maakt. Ik weet niet of we dan in onze cultuur moeten blijven, of terug moeten naar Gods idee. Als je kijkt naar nederlandse cultuur zouden kerken niet te uitbundig zijn, en op alles kritiek zijn, en overal vragen over worden gesteld. Ik weet niet of dat de kerk is die God heeft bedoeld. Ik denk dat we, vooral als het om kerken gaat, terug moeten naar het idee van een kerk zijnde een gemeenschap mensen waar alles word gedeeld. Emoties, gedachten, moeilijkheden, financien. Dit is denk ik Gods werkelijke idee van kerk. Het werkelijk kennen van elkaar, en elkaar laten kennen. Ruimte om te laten zien dat je zwak bent, in plaats van je zonde te verbergen(en dat gedrag onbewust aanmoedigen)
Het is een lange weg, en de perfecte kerk bestaat niet. Maar ik denk dat elke kerk moet streven naar een open, transparante gemeenschap. Waarom blijven de “zondaars” uit de kerk? Omdat ze de kerk zien als een stel hypocrieten die doen alsof ze niks fout doen, terwijl de heidenen weten dat wij ook maar mensen zijn, en dus fouten maken. Maar door onszelf te projecteren als perfect, en niet transparant te zijn, roept het onmiddelijk iets neps op.
Wereldwijd gezien denk ik dat Gods idee van kerk, overal toegepast kan worden.
Goede vragen Leon. Ik zie uit om weer terug te komen, en veel goede gesprekken en gebedstijden te hebben broeder!
Jesse
Jesse op 31 Oct 2008 om 11:45 pm
Reacties zijn momenteel gesloten.